De Vlindertuin

"Leer alles over het leven na de dood"
              
Ontdek de Keltische oerwijsheid
In de Schotse Hooglanden woont de oermoeder van alle wijsheid: Ana McEward. Zij zou voor de hoofdpersonen uit dit boek een grote onbekende zijn gebleven, ware het niet dat Peter & Suzanne worden getroffen door een droevig lot.

De Keltische Ana maakt Peter & Suzanne deelgenoot van haar inzichten, waarbij de weelderige vlindertuin achter Ana’s huis tot de verbeelding spreekt. Ana’s wijze verhalen en haar mysterieuze vlindertuin hebben een helende werking op het leven en de relatie van Peter & Suzanne.


Hans Peter Roel (1964) weet wat het betekent om de taal van de ziel te spreken. Hij schrijft al meer dan vijfentwintig jaar met hart en ziel. Het boek “De Vlindertuin” heeft hij geschreven om een waardevolle bijdrage aan een betere wereld te leveren.

Bestellen

Lezersreacties

De Vlindertuin

Dit boek is een van de mooiste die ik in jaren gelezen heb. Misschien omdat het zo van toepassing is in mijn leven . Maar vooral omdat het gewoon op mijn pad kwam en troost bracht , herkenning en begrip. Genia M. 23 juni 2015

Mooi boek! Treffend, ontroerend, troostend, hoopgevend. Kan me goed voorstellen dat rouwende het voelen als 'thuiskomen bij jezelf'. Heerlijk om onder te dompelen en mee te gaan in de energie van het boek! La Fointaine Trainingen, 26 mei 2015

Fantastisch goed boek, waar ik ook menige traan bij weggepinkt heb. Maar zo puur en zuiver!
Marca (25 oktober 2014)

Schitterend boek ben het aan lezen heb een potje zitten janken dood hoort bij het leven maar toch haalt het je eigen verse verdriet weer op. Ik geloof in het zuivere land wat niet voor iedereen is weg gelegd en in wedergeboorte dus je ziel blijft altijd bestaan het zoekt alleen weer een ander hotel om in te wonen en daar ben ik van overtuigd en dat geef je kracht en energie om te leven met heel je ziel en geest en soms kom iemand tegen en denk je die ken ik dat is een oude ziel in een nieuw lichaam en dat doet goed weten dat je nog een kans krijg om te leven zoals het hoort gewoon tevreden zijn met wie je bent wat je heb en beseffen dat geluk van binnen zit en niet erbuiten zoeken .
Lucia ( 25 oktober 2014)

Wat een prachtig boek! Dank je wel………Het eerste gedeelte gelezen met de tissues erbij en daarna vooral genoten van de mooie wijsheden en bevestigingen.
Veronique (18 juni 2014)

Het boek De Vlindertuin in een adem uitgelezen, het is ook zo de stilte maakt het ontastbare zichtbaar, de geheimen van het leven hoorbaar en de zielenwereld voelbaar. Het boek was voor mij een bevestiging wat ik steeds al voelde.
Anita (10 juni 2014)

Het is lang geleden dat ik zo’n goed boek heb gelezen! ben zuinig op je dierbaren!
Henk E. 25 april (2014)

Echt een heel mooi boek om te lezen en te leren omgaan met de dood.
Hillie van U. (22 april 2014)

Mooi ontroerend boek dat vooral voor mensen die na het verlies van een dierbare troost biedt.De auteur geeft op een realistische wijze weer hoe iemand zich na het verlies voelt. Hij geeft de gevoelens en de gedachtes weer en beschrijft hoe dit invloed kan hebben op een relatie.Troost biedt hij de lezer door te vertellen over De Vlindertuin die de hoofdpersoon in Schotland bezocht en daardoor ervaart dat de nabestaanden toch contact kunnen hebben met de ziel van de overledene.
Edward (6 april 2014)

Erg mooi boek, het verhaal slurpt je op en neemt je mee. Heel herkenbare dingen. Overigens geldt dat ook voor het boek Ki van Hans Peter Roel.
Rene Br. (27 december 2013)

Een prachtig geschreven boek! Het laat mooi het proces zien waar iemand doorheen kan gaan wanneer hij/zij achterblijft. Een dierbaar iemand verliest.Fijn als je uiteindelijk iemand tegen zal komen die je met het verdriet om kan laten gaan.Je kunt ervaren dat er meer is tussen hemel en aarde.Een verbinding kan leggen en hierdoor geïnspireerd raakt.Een mooi boek dat troost kan bieden in het verdriet.
Cora (20 september 2013)


De liefde is de adem van de zielDe liefde is de adem van de ziel
Wanhoop en radeloosheid treffen Peter en Suzanne als zij hun vijfjarig zoontje Sem na een korte, heftige ziekte aan de dood moeten afstaan. Een rauwe, gapende wond slaat een gat in het geluk van hun jonge gezin. Diepe rouw dreigt hen uit elkaar te drijven omdat beiden verstrikt zitten in hun eigen verdriet en niet in staat zijn dit met elkaar te delen.
Peter, van beroep leraar Nederlands maar in zijn hart schrijver zoekt naar een uitweg. “Het is niet de tijd die geneest, maar wat ik doe met deze tijd” schrijft hij. Daarom besluit hij een week naar Domburg te gaan, de plek die als een rode draad door zijn leven loopt. Hij verwacht een helende werking van het strand, de zee.
In de eeuwig rollende golven richting strand en terug in een groter geheel, ervaart hij de natuur als een baken van troost. In Domburg ontmoet hij een Schot die hem inwijdt in de Keltische cultuur. Volgens de Kelten maken zielen van overleden mensen deel uit van het dagelijkse leven, zijn ze overal om ons heen. De meeste mensen zijn echter zo afgestompt dat ze deze wereld niet voelen.
Op aanraden van de Schot brengt Peter, samen met Suzanne een bezoek aan Ana, een oude oermoeder in de Keltische wijsheden. Ana maakt hen deelgenoot van haar inzichten, waarin de vlinder met zijn teerheid en korte levensduur de kortstondigheid van het leven symboliseert. Op eenzelfde manier is een mensenleven te bezien vanuit de eeuwige zielenwereld. Ana’s verhalen en de magnifieke vlindertuin hebben een helende werking op Peter en Suzanne. Ze vinden er troost, hoop voor de toekomst en hun liefde voor elkaar terug.
‘De Vlindertuin’ is een troostboek, hoofdzakelijk geschreven vanuit het ik perspectief van Peter. Hij doet dat ontroerend mooi. De loutering die hij ondervindt in de vlindertuin verwoordt hij in wijsheden, die je niet snel loslaten en tot nadenken stemmen. Peter vindt in de vlindertuin ook de liefde weer terug. De liefde, die de adem van de ziel is. Een prachtig, ontroerend boek.
Recensie overgenomen van Bol.com op 27-2-2013


Het boek De Vlindertuin biedt troost aan iedereen die een dierbare is verloren. Het boek is dan ook een absolute aanrader voor mensen die een dierbare hebben verloren maar ook voor hen voor wie de dood een raadsel is.
Vanaf het moment dat ik begon met lezen, kon ik al bijna niet meer stoppen. Auteur Hans Peter Roel maakt je op een prettige manier deelgenoot van zijn leven. Hij maakt je nieuwsgierig naar alles wat hij nog te vertellen heeft. Tijdens het lezen bouwde ik een een band met Peter op.
De auteur geeft ons een kijkje in zijn leven op het moment dat het bijna filmisch perfect is.
Recensie: An de Wit-Akkerman (jan. 2013)

Mooi ontroerend boek dat vooral voor mensen die na het verlies van een dierbare troost biedt.De auteur geeft op een realistische wijze weer hoe iemand zich na het verlies voelt. Hij geeft de gevoelens en de gedachtes weer en beschrijft hoe dit invloed kan hebben op een relatie.Troost biedt hij de lezer door te vertellen over De Vlindertuin die de hoofdpersoon in Schotland bezocht en daardoor ervaart dat de nabestaanden toch contact kunnen hebben met de ziel van de overledene.
Review, overgenomen van “Wat lees jij”

Het boek ´De Vlindertuin´ heb ik in één adem uitgelezen. Of misschien beter gezegd: in één adem in, omdat het verhaal zo raakt. Om in de sfeer van het boek te blijven: op zielsniveau. Het relaas van de ziekte en dood van het jongetje grijpt naar de keel, door het onomwonden verslag van de ervaringen van de vader hierbij. Te aangrijpend soms om verder te kunnen lezen, maar te intrigerend om weg te kunnen leggen. Toch weet de schrijver op een bijzondere manier aan te reiken dat het verdriet niet op zichzelf staat, zodra je inziet wat daaruit voort kan komen. Het maakt dat de hoofdpersonen door het verlies inzien dat ze alleen maar vooruit kunnen, als ze in staat zijn om voorbij dat verdriet voort te leven.
Review bij Bruna

NBD|Biblion recensie
Een vijfjarig jongetje sterft aan een niet te opereren tumor. Een kind dat sterft: het ergste dat ouders kan overkomen. De auteur weet dat in dit verhaal zó te verwoorden dat het lijkt of hij het zelf heeft meegemaakt. Hij schreef er dit 'troostboek' over, zoals hij het zelf noemt. De eerste helft van het boek geeft de gevoelens weer van de vader (ik-figuur). Daarin wordt haarfijn verwoord, hoe ouders (kunnen) reageren op zo'n afschuwelijke gebeurtenis. De auteur laat ook duidelijk lezen dat mensen bij zo'n groot verdriet zichzelf blijven herhalen met vragen als 'Waarom moet mij dit overkomen?' en 'Waarom doet God me dit aan?' In het tweede deel van het boek wordt beschreven hoe de hoofdfiguren van dit verhaal, de ouders van de overleden vijfjarige Sem, naar Schotland gaan, waar ze kennis maken met de troost die de eeuwenoude Keltische cultuur met haar opvattingen over leven en dood kan geven. Eerder publiceerde deze auteur een soortgelijk verhaal, 'Het witte leger'*, waarin de hoofdpersoon troost vindt in de geheimen van de Tempeliers. Normale druk.
T. van Oirschot-Sparla (NBD|Biblion recensie) december 2012


Eindelijk heb ik het boek van Hans Peter Roel uitgelezen.. het was aan mijn aandacht ontsnapt .... of vond ik dat andere zaken voorrang moesten hebben .....of wilde ik niet meer met mijn eigen pijn geconfronteerd worden. Wat het ook moge zijn, het boek is nu uit. En ik ben blij, ik ben dankbaar dat deze schrijver de pen heeft opgepakt om dit boek te schrijven. Dat hij de juiste woorden heeft gevonden om een rouwperiode te beschrijven. Hij vertelt de bijna waanzin waarin je terecht komt als mens, de uitzichtloosheid, de pijn die je botten bijna doet kraken, de heimwee, het gemis, de angst, de eenzaamheid. Alle gevoelens komen aan de orde en dan is het des te mooier om als een bloem de kracht van de liefde te zien ontwaken. De wetenschap dat een overleden dierbare helemaal niet verdwenen is, dat hij of zij altijd om je heen blijft en je begeleidt, soms een groetje brengt en je nog altijd overlaadt met liefde. Mijn herkenning in het boek is groot en ik zou willen dat iedereen dit boek tot zich zou nemen.
Toch heb ik wel nog een kleine kanttekening en dat lees ik niet helemaal terug. Deze weg van rouwverwerking is niet in tijd te meten. Het is aan de mens zelf zich dit pad eigen te maken. Zonder oordeel de weg af te leggen en dat je mag vallen en weer opstaan en dat je vaak nog wel verdrietig bent om het gemis in je dagelijkse leven. In het boek lijkt het alsof na de bewuste reis naar Schotland het rouwen veel gemakkelijker ging en dat zal ook zo zijn, maar het verlies is en blijft en daar heb je mee om te gaan. Maar voor iedereen die een dierbare verloren heeft, lees dit boek van Hans Peter Roel
Karin (blog troostgeschenk.nl d.d. 14-12-2012)

Met het troostboek De Vlindertuin heeft Hans Peter Roel een boek geschreven om troost te bieden aan rouwenden. Met Keltische wijsheden over het leven na de dood biedt hij houvast voor hen die een dierbare hebben verloren. Ook al is je geliefde overleden, helemaal verdwenen hoeft deze niet te zijn. Je kunt nog altijd contact maken met de overledene. In De Vlindertuin geeft de schrijver inzicht in deze oude Keltische kunde door het vertellen van een verhaal.
Schrijver Peter Hofmans heeft een fijn leven samen met zijn vrouw Suzanne en zijn vijfjarige zoontje Sem. Tot Sem steeds ergere hoofdpijn krijgt, en na een kort ziekbed zelfs overlijdt. Helemaal radeloos besluit Peter dat hij er een tijdje tussenuit moet, naar Domburg, waar hij de Schot Ian McLeod ontmoet. Dankzij deze man komt Peter in aanraking met de Keltische manier van het omgaan met de doden. Op Ians advies bezoekt hij dan ook de wijze Ana in Schotland, waar hij inzicht krijgt in deze oude wijsheden, en leert te leven het met het verlies en zijn verdriet.
“Terwijl ik in het kaarslicht staar, denk ik aan Ana’s woorden over de onontkoombaarheid van ons levenslot. Ik heb maandenlang geworsteld met de vraag waarom juist ons dit onrecht moest overkomen, zonder een passend antwoord daarop te krijgen. Voor mij is het een les om mijn lot te accepteren. Het leven komt, zoals het zich aandient en daar kun je je niet tegen verzetten. Ik begrijp dat er soms pijn en verdriet nodig is om te kunnen groeien.”
De strekking van deze oude wijsheden zullen bij veel mensen in goede aarde vallen. De schrijver geeft met de gegeven kennis over dit onderwerp handvatten om zelf met je verdriet aan de slag te gaan, om het verlies te verwerken. Hans Peter Roel doet dit door middel van een verhaal. Je kunt je als rouwende inleven in de hoofdpersoon Peter, je bent niet de enige die zoiets heeft meegemaakt.
En dan nog een leuke bijkomstigheid. Wanneer het gaat over Schotten die communiceren met de overledenen, is de link met tv-medium Derek Ogilvie snel gemaakt. Na het lezen van De Vlindertuin weet je gelijk waar zijn ideeën en bezigheden vandaan komen.
Recensie door Felice Beekhuis van Boekenbijlage d.d. 12/12/12

Het boek "de Vlindertuin" is een aangrijpend verhaal over Peter en Suzanne die hun 5-jarig zoontje Sem moeten afgeven door ziekte. Met tranende ogen en een krop in je keel, lees je dit boek. Je voelt de onmacht maar vooral de woede over het onrecht dat hun is aangedaan. Waarom Sem en niet iemand anders? Hoe kunnen ze dit verwerken, en kunnen ze dit samen verwerken? Dit is boek vol levenswijsheid, dat je sommige tegenslagen krijgt in het leven, om verder te kunnen groeien. Het is een troostboek maar door de schrijfstijl en door de korte hoofdstukken is het voor ieder toegankelijk. Ik hou wel van het spirituele en kan me wel een beeld vormen van deze zielenwereld. Dus voor mij werkt dit wel.
Sirog d.d. 6/12/2012



Hans Peter Roel heeft met de Vlindertuin een mooi toegankelijk en ontroerend boek geschreven.Peter en Suzanne Hofmans zijn gelukkig getrouwd en hebben een zoontje Sem van 5 jaar. Suzanne is een carrierevrouw en heeft een topfunctie bij een communicatiebureau. Peter is leraar Nederlands en kan zijn werktijden aanpassen om zo veel mogelijk voor Sem thuis te zijn. Daarnaast is hij ook schrijver, maar dat lukt de laatste tijd niet zo goed meer. Peter en Sem wandelen veel in het park. Ze maken samen als gezin mooie en gelukkige vakanties, de laatste was in Portugal.
Tot op een dag het noodlot toeslaat.
De Vlindertuin is met heel veel kennis en gevoel geschreven. Denk dat mensen die zo iets heftigs meemaken hier troost uit kunnen halen. Heel bijzonder!
Ineke (overgenomen van Boeklezers, d.d. 4-12-2012)

Dank voor dit Prachtige verhaal.Heeft me tot in het diepst van m'n hart geraakt.En het heeft me getroost. In 1 x uitgelezen. Aanrader!
Diana (d.d. 19/11/2012)

Het boek ´De Vlindertuin´ heb ik in één adem uitgelezen.Of misschien beter gezegd: in één adem in, omdat het verhaal zo raakt.Om in de sfeer van het boek te blijven: op zielsniveau.Het relaas van de ziekte en dood van het jongetje grijpt naar de keel, door het onomwonden verslag van de ervaringen van de vader hierbij.
Te aangrijpend soms om verder te kunnen lezen, maar te intrigerend om weg te kunnen leggen.
Toch weet de schrijver op een bijzondere manier aan te reiken dat het verdriet niet op zichzelf staat, zodra je inziet wat daaruit voort kan komen. Het maakt dat de hoofdpersonen door het verlies inzien dat ze alleen maar vooruit kunnen, als ze in staat zijn om voorbij dat verdriet voort te leven.
Naast het gegeven dat het verhaal vast voor ieder wel iets aan herkenning oproept, omdat iedereen nu eenmaal in het leven vroeg of laat met de dood wordt geconfronteerd, is het geschreven aan de hand van prachtige metaforen. De gedachten over het leven na dit leven zijn intrigerend beschreven. Een verhaal met diepgang.
Els (d.d. 9/11/2012)

Prachtig boek, niet alleen voor rouwenden.
De vlindertuin is een prachtig boek, van buiten (de kaft) en van binnen (het verhaal). Ik vond het aan de ene kant een echte "pageturner", als je eenmaal begonnen bent met lezen wil je het eigenlijk in een keer uitlezen. Toch moest ik het boek af en toe wegleggen. Het is soms best heftig en soms wil je het verhaal even laten bezinken.
Het leest erg prettig, korte hoofdstukken. De ondertitel is "troostboek" maar ik vind het boek voor iedereen geschikt. Er zijn wijze lessen uit te halen voor iedereen! Daarnaast maakt de vorm waarin het boek geschreven is, als roman, het heel toegankelijk voor iedereen. Een echte aanrader!
Een prachtig boek om te geven, te krijgen of gewoon jezelf cadeau te doen
Evelien (overgenomen van Bol.com)

Heb het boek de vlindertuin gelezen, erg mooi en aangrijpend boek. Zelf ben ik mijn vrouw in februari dit jaar verloren, zij heeft 59 jaar mogen worden. Ondanks dat ik weet dat zij in de zielen wereld is en nog regelmatig bij me, is het fijn om daar een mooi verhaal over te lezen, waar je dingen in herkend. Boek in een adem uitgelezen.
Henk

Wat een bijzonder boek!Een boek dat grote indruk op je maakt en dat eigenlijk door iedereen gelezen zou moeten worden.Tenslotte krijgen we allemaal wel eens vroeg of laat met de dood te maken.Het zet je aan het denken, is er iets tussen hemel en aarde of misschien om ons heen???
Anneke

info@nextcompany.nl